|
|
မဟာခ်ဳိင္မွ လူကယ္ရီမ်ားက အလုပ္သမားမ်ားကုိ ကၽြန္ကဲ့သို႔ သေဘာထား
ေအာက္တိုဘာလ ၁၆၊ ၂၀၀၇ ခု၊ မသီခၽြန္းသတင္းစာ
“ႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမားမ်ား လူကုန္ကူးမႈကြန္ယက္ဆီသို႔ ၀င္ေရာက္လာျခင္း” ႏွင့္ပတ္ သက္၍ မဟာခ်ဳိင္းေဒသအေျခစိုက္ အလုပ္သမားအခြင့္အေရးျမႇင့္တင္ေရးအဖြဲ႔ (LPN) က ေအာက္တိုဘာလ ၁၆ ရက္ေန႔တြင္ ၎တို႔၏ေတြ႔ရွိခ်က္ သုေတသနစာတမ္းကုိ ဖတ္ၾကား တင္ျပ ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။
မဟာခ်ဳိင္းေဒသတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ ျမန္မာ၊ လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား အလုပ္သ မားမ်ားမွာ ကၽြန္မ်ားကဲ့သို႔ ျပည္တန္ဆာခန္းမ်ားတြင္ ေရာင္းစားျခင္း၊ ေရာင္း၀ယ္ျခင္း၊ ျပန္ ေပးဆြဲျခင္း၊ စက္႐ံုမ်ားမွ ၎တို႔အက်ဳိးအတြက္ ကုိယ္က်ဳိးရွာျခင္း၊ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ားကုိ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ႏွိပ္စက္ျခင္းမ်ားကို ျပဳေနသည္ဟု သုေတသန စာတမ္းတြင္ ေဖၚျပထားသည္။
ဆမုတ္စာခြန္းခ႐ုိင္အတြင္း လူကုန္ကူးမႈမ်ားမွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ရွိေနၿပီး ျပန္ေပးဆြဲေငြညႇစ္ ျခင္း၊ လုယက္ျခင္း၊ စက္႐ုံမ်ားမွ ၎တို႔အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အလုပ္သမားမ်ားကို အသံုးခ် ျခင္း၊ ျပည္တန္ဆာခန္းမ်ားတြင္ ေရာင္းစားျခင္း၊ လူတဦး၏ လြတ္လပ္မႈကို ပိတ္ပင္ထား ျခင္း စသည့္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္ဟု အစီရင္ခံစာတြင္ေဖၚျပထားသည္။
ဆမုတ္စာခြန္းခ႐ိုင္တြင္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနတြင္ တရား၀င္မွတ္ပံုတင္ ထားသူ ဦးေရ ၇၄,၀၀၀ ရွိေသာ္လည္း၊ အမွန္တကယ္ရွိသည့္ လူဦးေရမွာ ၂ ဆခန္႔ပိုမ်ားၿပီး ၂ သိန္းခန္႔ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။
ထို႔ျပင္လုပ္အားခ ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာျခင္းႏွင့္ စက္႐ံုမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာျခင္းေၾကာင့္ လုပ္သား လို အပ္ခ်က္ ယခင္ကထက္ ပိုလာသည္ဟု ဆိုသည္။
လူကယ္ရီပြဲစားမ်ားက ယင္းေဒသတြင္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ရွိေနသည္ဟု သုေတသနစာတမ္း တြင္ ေဖၚျပထားသည္။ ၁။ လူကယ္ရီပြဲစားသည္ ၎တို႔ေခၚေဆာင္လာသည့္ လမ္းေၾကာင္း၏ ခက္ခဲမႈကို လိုက္၍ ေစ်းႏႈန္းေကာက္ယူျခင္း၊ ၂။ အလုပ္ရွာေပးသည့္သူမ်ားသည္လည္း အ လုပ္အမ်ဳိးအစားကုိလိုက္၍ ပြဲစားခယူျခင္း၊ ၃။ ရဲဖမ္းဆီးခ်ိန္တြင္ ရဲႏွင့္ အလုပ္သမားၾကား ၀င္ေရာက္၍ ေစ်းညႇိေပးသူမ်ားကလည္း အေျခအေနကိုလိုက္၍ ဘတ္ ၅၀၀၀ မွ ၁၀၀၀၀ ထိ ယူ၍ ေျဖရွင္းေပးျခင္း၊ ၄။ အစိုးရ႐ံုးသံုးစာရြက္စာတမ္းမ်ားႏွင့္ အလုပ္သမားလက္မွတ္ အတြက္ အလုပ္ရွင္ငွားရမ္းခ ေပးေဆာင္ ရသည့္ႏႈန္းမွာ အမွန္ရွိသည့္ေစ်းထက္ ၁ ဆမွ ၂ ဆထိ ပိုေနတတ္ျခင္း၊ ၅။ အိမ္ျပန္ရာတြင္ ပို႔ေဆာင္ေပးသည့္ လူကယ္ရီပြဲစားမ်ားကလည္း လူတဦးလွ်င္ ဘတ္ ၂၀၀၀ မွ ၃၀၀၀ ထိေကာက္ခံသည္၊ ၆။ ေဆး႐ံုသို႔ တႀကိမ္ပို႔လွ်င္ ပို႔ ေဆာင္ခအျဖစ္ ဘတ္ ၅၀၀ ယူသည္၊ ၇။ ေငြတိုးေခ်းစားသူ ထိုင္းလူမ်ဳိးႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသား ေငြရွင္မ်ားက အတိုးႏႈန္း ၂၀% မွ ၃၀ % ထိယူသည္၊ ၈။ အလုပ္သမားမ်ားက အိမ္သို႔ ေငြ ျပန္ပုိ႔လွ်င္ ပုိ႔သည့္ေငြပမာဏေပၚ မူတည္၍ ၁၀ မွ ၂၀% ကုိ ျဖတ္ယူသည္၊ ၉။ ျမန္မာကယ္ ရီလက္တြင္းမွ ေဒသတြင္း ၾသဇာေညာင္းသူ ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားက တဆင့္ခံ၍ (Sub-Contractor) စက္႐ံုအႀကီး စက္႐ံုငယ္မ်ားတြင္ အလုပ္ရွာေပးသည္၊ ၁၀။ လူကယ္ရီပြဲစား မ်ားက အလုပ္သမားမ်ားကုိ ေခၚေဆာင္၍ ျပည္တန္ဆာခန္းမ်ားတြင္ေရာင္းစားျခင္း၊ ကာယ ကံရွင္ သေဘာမတူပဲ အတင္းအၾကပ္ အလုပ္ေစခိုင္းျခင္းတုိ႔ကို ေတြ႔ရွိရသည္ဟု ယင္းသု ေတသနစာတမ္းတြင္ ေဖၚျပထားသည္။
ျဖစ္ရပ္တခုအေနျဖင့္ ဥပမာေပးေျပာဆိုရာတြင္ ေမလ ၁၉ ရက္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တြင္ မႀကီးဆို သည့္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတဦး၏ အေတြ႔အႀကံဳကုိလည္း ထည့္သြင္းေျပာဆိုထားသည္။ ၎ ၏သားျဖစ္သူႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း ၃ ဦးတို႔မွာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ေလွလိုက္ရာ၊ ေလွ ဦးစီး၏ ႏွိပ္စက္မႈကို မခံႏိုင္၍ ပင္လယ္ျပင္တြင္ ခုန္ခ်၍ ကမ္းေပၚတက္ ထြက္ေျပးသြားခဲ့ သည္။ ထို႔ေနာက္ယင္းတို႔ကို အလုပ္သြင္းေပးသည့္ လူကယ္ရီပြဲစားက မႀကီးထံ လာေရာက္ ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆိုၿပီး ဘတ္ေငြ ၆၃၀၀၀ မေပးပါက ၎ႏွင့္အသက္ ၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိ ကေလးကို ဓါးစာခံအျဖစ္ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္မည္ဟု ဆိုသည့္အတြက္ အဆိုပါေငြအား ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီေပးဆပ္ ေနရသည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သားျဖစ္သူကုိ ယခုထက္ထိ မေတြ႔ရေသးဟု သိရသည္။
|
|
December 2009 issue
March 2010 special issue
|
